خیلی دلم تنگ شده بود برای اینجا. شارژ اینترنتم یک هفته ای میشه که قطع شده و با توجه به گم شدن کارت عابر بانکم و کمبود حوصله برای در صف بانک ایستادن در ساعات اداری تا الان امکان شارژ مجدد پیدا نکردم...با این دایال آپ هم که مفتش گرونه، آدم حوصله نمیکنه پای نت بشینه.

این یک هفته طی یک ماموریت ویژه بیشتر از 50 بیمارستان رو در سراسر تهران ویزیت کردم...خیلی باحال بود. اینکه آدم به جایی بند نیاشه و برای کار خودش برنامه ریزی کنه و آخر هم خیلی زودتر از زمان مورد انتظار پروژه رو تحویل بده. حس خوبی به آدم میده. از همه بهتر اینکه به هر جای این شهر که در شرایط عادی از زور ترافیک و طرح و غیره با ماشین خودت جرئت نمیکنی بری، به راحتی با ماشین شرکت رفت و آمد میکنی و با جلو افتادن از برنامه ریزی قبلی، به کار شخصی خودت هم میرسی. جالب اینکه حتی برای رفت و آمد به خود دفتر شرکت هم از ماشین شرکت میشه استفاده کرد و من دیگه غیر از ساعات عصر اون هم فقط برای استخر و بیرون رفتن ماشین خودم رو حرکت نمیدم.

این روزها تب و تاب انتخابات همه جا رو گرفته...خیلی از دوستانمون با حوصله میشینن و آنالیزهای مختلف سیاسی انجام میدن. من اما دیگه حوصله این بحث ها رو ندارم و حتی نمیدونم کاندیداها دقیقا" چه کسانی هستن!! تا دوره قبلی من همیشه رای میدادم اما حالا که عملکرد دولت رو طی این سالها مرور میکنم میبینم در نهایت هر کس رای آورده یک جای اساسی از کار لنگیده...بدتر اینکه کسانی با دیدگاه های به شدت متفاوت، به تناوب این پست رو به عهده گرفتن و نتیجه این بوده که هر بار سیاست های کلی مملکت زیر و رو شده و از هیچ مجموعه سیاستی به جای مشخصی نرسیدیم. انگار این کشور با سیاست آزمون و خطا داره اداره میشه! همه دنیا دارن با یک سیاست مشخص به جلو میرن و ما دور خودمون میچرخیم و مدام حرف میزنیم. برای من یکی دیگه فرق نمیکنه کی رییس جمهور بشه.

بگذریم...یکی از سرگرمی های مورد علاقه من که همیشه خیلی دلم میخواست در موردش حرف بزنم و اتفاقا" به نحوی سیاست مشخص و رو به جلوی سایر کشورها رو نشون میده، دانلود و تماشای فیلم های انیمیشن ژاپنی هست که اصطلاحا" Anime نامیده میشن. بسیاری از این مجموعه ها (البته قدیمی ها شون) رو تلویزیون ما نشون داده و همه ما خاطرات فراوانی از اون دوران داریم. بنابراین اولین تصوری هم که در ذهن شما ایجاد میشه اینه که مورد بحث ما همون کارتون های برنامه کودکه!!

به عنوان اولین نکته در این بحث، باید بگم که سخت در اشتباهید. اولا" anime ها محدوده بسیار وسیع سنی از کودکی تا بزرگسالی رو در ژانرهای مختلف در بر میگیرن که از این نظر خیلی شبیه فیلم های سینمایی معمولی هستن. حتی از نوع مبتذل و مستهجنشون هم وجود داره! ثانیا" این فقط در کشور ماست که تماشای کارتون مخصوص کودکان و نوجوانان تلقی میشه و بزرگسالان فقط فیلم میبینند! فروم ها و گروه های اینترنتی بسیار زیادی وجود داره که برای بحث و گفتگو در مورد anime ساخته شدن و کاربرانشون هم همه بزرگسال هستن، و چنان با حوصله سناریو و شخصیت پردازی و صداگذاری و ده ها نکته دیگه این انیمیشن ها رو نقد میکنن که آدم فکر مینه با مجموعه داوران مراسم اسکار طرفه! غیر از اون گروه های زیادی از طرفداران این مجموعه ها هستند که فقط به خاطر علاقه شخصی و بی هیچ سود مالی برای anime ها زیرنویس انگلیسی یا زبانهای دیگه رو میذارن که با توجه به دشواری فوق العاده زبان ژاپنی کار بسیار شاقی محسوب میشه.

معمولا" سناریوهای این مجموعه ها با گشاده دستی فراوان از تخیل نویسندگانشون بهره بردن ( که بعضی ایده ها شون واقعا" فوق العاده است) اما خیلی هاشون هم ماجراهای تاریخی یا کتاب های معروف رو به تصویر کشیدن و کاملا" با فیلم های سینمایی و سریال های تلویزیونی معمولی رقابت میکنن. غیر از اون، آهنگ سازی این مجموعه ها معمولا" خیلی خوب و بعضا" بی نظیره به نحوی که موسیقی های جاودانه ای رو خلق میکنن که شما اگر بشنوید باور نخواهید کرد این همه زیبایی و این همه کار موزیکال مربوط به یک به قول خودتون کارتون باشه.  همیشه برای هر مجموعه anime یک یا چند سی دی مجموعه موسیقی به نام OST یا Original Soundtrack منتشر میشه که برای خودش بازار و طرفداران جدایی داره. مثلا" برای یکی از همین مجموعه ها که 22 سال پیش ساخته شده 7 سی دی OST هست که موسیقی های فوق العاده ای درش وجود داره و هنوز که هنوزه دست به دست میچرخه و دانلود میشه!

نکته دوم اینکه در تمام این انیمیشن ها که موضوعشون در خود ژاپن میگذره، باورها، اعتقادات، رسوم و آداب و فرهنگ ژاپنی کاملا" گنجانده شده و با زیرنویس دار کردن این مجموعه ها و صدورش به تقریبا" تمام کشورهای جهان، ژاپن به راحتی داره زبان و فرهنگ خودش رو به تمام دنیا صادر میکنه و در جهان گسترش میده. ژاپنی که در جنگ جهانی دوم پس از هزینه های فراوان جانی و مالی شکست خورد و توسط آمریکا اشغال شد، امروز به جایی رسیده که نه تنها اقتصادش دنیا رو متحیر کرده، بلکه در سایر زمینه ها هم رو به جلو میره و در همه جا و بیشتر از همه خود آمریکا نفوذ کرده. من تاثیرش رو در مورد خودم به عنوان یکی از میلیون ها مشتری این صنعت دارم میبینم...منی که تقریبا" هیچی از فرهنگ و زبان ژاپنی نمیدونستم امروز میتونم چندین صفحه در مورد این فرهنگ قلمفرسایی کنم و زبان ژاپنی رو هم از مقایسه جملات شنیداری با زیرنویس ها تا حدود زیادی (به نسبت اینکه ژاپنی از مشکل ترین زبانهای دنیاست) فرا گرفتم. ما که وارث زبان و فرهنگ پارسی هستیم چه کردیم؟ غیر از اینکه سالها عربی رو وارد زبان خودمون کردیم، سبک ناقصی از زندگی غربی رو اجرا کردیم و هیچ کاری برای صدور که هیچ، برای حفظ میراث خودمون نکردیم؟ جای تامل داره.

فکر کنم برای این پست همین مقدار کفایت کنه. اگر دوست داشتین بعدا" در مورد این بحث بیشتر مینویسم. ضمنا" امیدوارم دوستان گلم که نتونستم بهشون سر بزنم عذرخواهی من رو بپذیرن... با کمی تاخیر به زودی میام و خدمت همگی عرض ادب میکنم.